เจ้าสัว...สอนธรรมในวันปีใหม่

วันที่ได้เข้าไปสวัสดีปีใหม่ล่วงหน้าประจำปี 2557 กับเจ้าสัวที่คอยให้เป็นทั้งนายทุน เจ้าหนี้ หุ้นส่วนธุรกิจ และที่ปรึกษา ให้กับผม แกเลยถือโอกาสให้พรพร้อมทั้งสอนธรรมดังนี้

มนุษย์และสัตว์ทุกตัวในโลกนี้ ล้วนแต่แสวงหาความสุขเหมือนกันทั้งหมด แต่ที่แตกต่างกัน คือ พระพุทธเจ้าท่านทรงค้นหาวิธีแสวงหาความสุขที่เป็นนิรันดร์ ท่านจึงพบว่าอริยสัจ 4 อันประกอบด้วย ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค เป็นทางพ้นทุกข์ที่แท้จริงทำให้ใจไม่กลับไปทุกข์อีก คือ มีใจอยู่แต่ความทุกข์เข้าไม่ถึงใจ

การปฎิบัติเริ่มต้นจากการรู้ทุกข์ ซึ่งการจะรู้ทุกข์ได้นั้น ต้องอาศัยสติเป็นเครื่องรู้ แล้วใช้สติเข้าไปรู้ทุกข์ที่ปรากฎในกายใจของตนเอง เมื่อมีสติรู้บ่อยๆย่อมจะพบว่าสิ่งต่างๆที่ปรากฎในกายใจ มีลักษณะเป็นไตรลักษณ์ ประกอบด้วย อนิจจัง ทุกขัง และอนัตตา เหมือนกันทั้งหมด ไม่มีสิ่งใดที่ไม่เป็นไตรลักษณ์

(อนิจจัง คือ ความไม่เที่ยง ทุกขัง คือ ความแปรปรวน และอนัตตา คือ ความไม่มีตัวตน)

เมื่อใจได้เรียนรู้กายและใจว่าเป็นไตรลักษณ์แบบเต็มที่แล้ว ใจจะเกิดความเบื่อหน่ายต่อกายและใจ อันนำไปสู่ความเข้าใจแบบรวบยอดว่า กายและใจไม่ใช่เรา ซึ่งข้อสรุปนี้เป็นการทำลายความเห็นผิดมาตลอดว่ากายและใจเป็นเรา

หลังจากความเห็นผิดถูกทำลายแล้ว จิตใจจะได้พบสัมผัสความสุขที่เป็นนิรันดร์ครั้งแรกในการมีชีวิต ซึ่งความสุขนี้ ภาษาที่เข้าใจโดยทั่วไปสำหรับชาวพุทธ ก็คือ นิพพาน และจากนี้ต่อไปความเห็นผิดนี้จะไม่สามารถคงอยู่ในจิตใจนี้อีกต่อไป

แววตาของผมคงแสดงความสงสัยต่อว่า แล้วสมุทัย นิโรธ และมรรค ใช้ในการปฏิบัติช่วงไหน แกตอบกลับเหมือว่าอ่านใจผมได้ "เมื่อรู้ทุกข์แล้ว จะทำให้ละสมุทัย ซึ่งก็คือ ละกิเลส แล้วแจ้งนิโรธ ซึ่งก็คือ เห็นนิพพาน และเจริญมรรคแล้ว ซึ่งก็คือ ปฎิบัติทางพ้นทุกข์ นั่นหมายความว่า เพียงแค่รู้ทุกข์อย่างถูกต้อง แล้ว สมุทัย นิโรธ และมรรค จะเกิดขึ้นอย่างอัตโนมัติ"

จากการได้ฟังธรรมจากเจ้าสัว มันทำให้จิตใจของผมสงบเยือกเย็นอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เสมือนว่าตลอดชีวิตที่ผ่านมาผมรอคอยสิ่งนี้มานานแสนนาน เสมือนชีวิตใหม่อีกด้านหนึ่งได้ถือกำเนิดแล้วในวันปีใหม่นี้

เจ้าสัว...สอนชีวิต

ลมหนาวได้พัดมาอีกครั้ง มันทำให้ผมนึกถึงชีวิตที่ผ่านมา เพราะทุกครั้งที่ได้สัมผัสลมหนาว เหมือนธรรมชาติจะบอกว่าเวลาได้ผ่านไปแล้วอีก 1 ปี มันทำให้ผมได้ทบทวนตัวเองว่า 1 ปี ที่ผ่านมา ได้ทำสิ่งใดไปบ้าง เป็นไปตามที่ตั้งเป้าหมายไว้หรือไม่ ถ้าไม่เป็นไปตามเป้าหมายเพราะสาเหตุใด และมันทำให้ผมได้วางเป้าหมายสำหรับปีหน้าด้วย

เจ้าสัวเคยเล่าให้ผมฟังว่า แกเคยผ่านความตายมาแล้วถึง 3 ครั้งในชีวิต ซึ่งในแต่ละครั้งมันทำให้แกได้ได้เลือกดำเนินชีวิตที่แตกต่างจากเดิม แกเล่าให้ฟังว่า เมื่อคุณรู้ว่าคุณกำลังตาย คุณจะรู้ทันทีว่าสิ่งใดสำคัญที่สุดในชีวิต และหากคุณรอดมาได้คุณจะกระตือรือร้นที่จะทำสิ่งใดก่อนเป็นอันดับแรก ซึ่งสิ่งนี้มันทำให้คุณรู้จักการจัดลำดับความสำคัญของชีวิต

แกสอนต่อว่า 30 ปี แรกของการมีชีวิตอยู่ คือ การค้นหาตัวเองให้พบ เพื่อสร้างความความสำเร็จให้กับตนเอง 30 ปีต่อมา คือ การมีชีวิตอยู่เพื่อผู้อื่นที่ใกล้ชิด เพราะเราช่วยเหลือตัวเองได้แล้ว ก็เริ่มต้นที่จะช่วยเหลือคนใกล้ชิด อันประกอบด้วย ครอบครัว พี่น้อง และเพื่อนฝูง ส่วน 30 ปีสุดท้าย คือ การมีชีวิตอยู่เพื่อสังคม คือ คนอื่นที่เราไม่รู้จักแต่เป็นเพื่อนร่วมโลก เกิด แก่ เจ็บ ตาย

แกบอกว่า การที่แกช่วยเหลือผมทั้งที่แกแทบไม่รู้จักผมอย่างลึกซึ้งเลย เพราะแกเห็นบางอย่างในตัวผมที่เหมือนกับแกในอดีต แกหวังว่าสักวันหนึ่ง เมื่อผมพ้นน้ำ ผมจะได้หยิบยื่นโอกาสแบบนี้ให้กับคนอื่นต่อไป เหมือนกับที่แกยื่นให้กับผม แกสอนต่อว่า มันคือการส่งไม้ต่อไปเรื่อยๆอย่างไม่มีจบสิ้น มันเป็นการสานต่อความหวังให้กับคนที่ต้องการโอกาสสักครั้งหนึ่งในชีวิต

การที่เราได้พบกับคนๆหนึ่งในคนกว่า 7 พันล้านคนบนโลกใบนี้ ที่มีความฝ้นเหมือนเราในอดีต มันเป็นต้องมีเหตุมีปัจจัยบางอย่างที่ทำให้เราต้องมาเจอะกัน และต้องเกื้อกูลกัน คงเป็นเพราะเราเคยมีสายสัมพันธ์ร่วมกันมาแบบข้ามภพข้ามชาติ

สายตาผมทอดยาวออกไปมองไปยังขอบฟ้ายามเย็น ก่อนดวงอาทิตย์จะจมหายไปในท้องทะเล ผมเห็นเรือหาปลาแล่นผ่านมา....ฝูงนกบินผ่านไป... เหมือนเตือนให้รู้ว่าชีวิตทุกชีวิตยังคงต้องดำเนินต่อไป ตราบเท่าที่ยังมีลมหายใจอยู่...แต่พรุ่งนี้คงไม่เหมือนวันนี้อีกแล้ว  

เจ้าสัว…การหาเงินขยายธุรกิจ

หลังจากดำเนินธุรกิจมาได้หลายปีแล้ว ผมได้รับคำสั่งซื้อจำนวนมากจากลูกค้าเดิม เพราะการทำธุรกิจที่มีแต่ความซื่อสัตย์ จริงใจ และเอาใจใส่ต่อลูกค้ามาโดยตลอด แต่สิ่งหนึ่งที่ยังคงเป็นปัญหาของธุรกิจในขณะนี้ก็คือ การตึงตัวของฐานะการเงิน

ผมจึงได้เข้าไปหารือกับเจ้าสัวซึ่งเป็นผู้ถือหุ้นรายใหญ่ของบริษัทว่าจะดำเนินการอย่างไรกับสภาพคล่องของกิจการ เจ้าสัวจึงได้ให้ข้อเสนอแนะดังนี้

การหาเงินเข้าสู่กิจการคือ 1) การกู้ยืมเงินจากธนาคาร ซึ่งมีต้นทุนทางการเงินแก่กิจการ ก็คือดอกเบี้ยจ่าย 2) การเพิ่มทุนจากผู้ถือหุ้น ซึ่งมีต้นทุนทางการเงินแก่กิจการ ก็คือเงินปันผลแก่ผู้ถือหุ้น 3) การบริหารทรัพย์สินของกิจการ เช่น การเก็บหนี้ให้เร็วขึ้นโดยการให้ส่วนลด การขายสินค้าคงเหลือในราคาส่วนลด เป็นต้น ซึ่งกรณีนี้ไม่มีต้นทุนทางการเงินที่เพิ่มขึ้น

หากเปรียบเทียบต้นทุนทั้ง 3 แหล่งเรียงตามลำดับจากต้นทุนต่ำสุดไปหาสูงสุด ก็คือการขายสินค้าคงเหลือมีต้นทุนต่ำที่สุด หากสามารถขายได้ก็ยังเป็นลดต้นทุนการเก็บสินค้าคงเหลือ เนื่องจากประหยัดพื้นที่และการดูแลรักษา รวมทั้งได้ตรวจสอบสินค้าคงเหลือในเวลาเดียวกันว่าตรงกับการบันทึกบัญชีหรือไม่
ส่วนการกู้ยืมเงินจากธนาคารยังคงมีประโยชน์ในแง่ของการนำดอกเบี้ยจ่ายมาประหยัดภาษี และหากสามารถจ่ายคืนหนี้ได้ตามกำหนดจะเป็นการสร้างเครดิตให้แก่ผู้บริหารและกิจการ ซึ่งนำไปสู่การได้รับอัตราดอกเบี้ยที่ต่ำลงในอนาคต

สุดท้ายการขายหุ้นเพิ่มทุน โดยเฉพาะอย่างยิ่งการขายหุ้นเพิ่มทุนจะส่งผลให้ผู้ถือหุ้นเดิมเสียสัดส่วนการถือครองหุ้นด้วย หากผู้ถือหุ้นเดิมตัดสินใจไม่ซื้อหุ้นเพิ่มทุน

ตัวอย่างเช่น นาย ก ถึงครองหุ้น 50 ล้านหุ้น นาย ข ถึอครองหุ้น 50 ล้านหุ้น พบว่านาย กและข ถือหุ้นฝ่ายละ 50% (50 x 100% / 100) ต่อมามีการขายหุ้นเพิ่มทุนจำนวน 100 หุ้น ให้แก่นาย กและข โดยนาย ก ซื้อหุ้นเพิ่มทุนทั้งจำนวนคือ 50 ล้านหุ้น แต่นาย ข ไม่ซื้อหุ้นเพิ่มทุน จึงส่งผลให้นาย ก มีหุ้นทั้งหมดเป็น 100 ล้านหุ้น ส่วนนาย ข มีหุ้นเท่าเดิมคือ 50 ล้านหุ้น สิ่งที่ตามมาคือ นาย ก มีสัดส่วนการถือครองหุ้นเพิ่มขึ้นจาก 50% เป็น 66.66% (100 x 100% / 150) ส่วนนาย ข มีสัดส่วนการถือครองหุ้นลดลงจาก 50% เหลือ 33.33% (50 x 100% / 150)

นอกจากนี้ในอนาคต หากกิจการมีการจ่ายเงินปันผลจะส่งผลให้นาย ก ได้รับเงินปันผลมากกว่า นาย ข เพราะสัดส่วนการถือครองหุ้นนาย ก มากกว่า นายข และนาย ก ก็ยังมีอำนาจในการควบคุมกิจการมากกว่านาย ข อีกด้วย

เจ้าสัวถามผมต่อว่าอยากจะขายหุ้นเพิ่มทุนหรือเปล่าล่ะ แกพร้อมที่จะซื้อหุ้นเพิ่มทุนเสมอ ผมนึกในใจว่าผมไม่มีกำลังจะซื้อหุ้นเพิ่มทุน ดังนั้นการตกลงธุรกิจครั้งนี้ผมมีแต่เสียเปรียบ ผมคงต้องกลับไปดูว่าสินค้าคงเหลือของบริษัทก่อนตัดสินใจอะไรลงไป…

www.mebmarket.com